0222

⬢⬢⬢

ตอนที่ 204 ปิดบัง

มาฉีเก๋อร์มองแผ่นหลังของฝัวหลัวหลี่อันที่หายลับไปตรงทางออกโดยไม่ได้รั้งไว้ นางยกมือขึ้นดีดนิ้วเบา ๆ สาวใช้สองคนที่หมดสติอยู่ก็พลอยอันตรธานหายไปด้วย

ในโรงละครเหลือเพียงนางตามลำพัง เก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเรียงรายเป็นแถวเวิ้งว้างว่างเปล่า ราวกับสุสานที่ถูกทอดทิ้งผืนหนึ่ง

“...เด็กสาวผมทอง” นางทวนคำสี่คำนี้เสียงเบา แววตาว่างเปล่าคู่นั้นคล้ายกำลังหวนนึกถึงบางสิ่ง...

ภาพเหตุการณ์ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งความทรงจำ ดั่งโคลนตมที่ลอยฟุ้งขึ้นมาใต้ผืนน้ำในสระซึ่งถูกกวน

เด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งวนล้อมรอบตัวนาง เสียงหัวเราะ เสียงฝีเท้า เสียงเสียดสีของเนื้อผ้าดังแว่วมาจากรอบทิศทาง ในมือของเด็กเหล่านั้นถือกิ่งไม้แห้งและดอกไม้ป่า ปากขับขานบทเพลงพื้นบ้านที่เพี้ยนทำนอง เงาของพวกเขาหมุนวนบนพื้นจนกลายเป็นเงาสลัวเป็นก้อนเลือนรางที่แยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร

นางยืนอยู่ตรงกลาง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

นางส่ายหน้า สะบัดความคิดสะเปะสะปะเหล่านั้นออกจากสมอง เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องพวกนี้...

ความคิดล่องลอยจากอดีตกลับคืนสู่ปัจจุบัน กลับคืนสู่สรวงสวรรค์ตรงหน้าที่กำลังเปลี่ยนแปลงแห่งนี้