เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 192 พ่อรับช่วงต่อจากลูก
สายตาของสือทัวหลี่หรี่ลง “แม่มดแห่งชีวิตหรือ นางหน้าตาเป็นอย่างไร”
“จำไม่ได้ชัดเจนแล้ว” ฝัวหลัวหลี่อันส่ายหน้า “นั่นเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว และพวกเขาก็ไม่เคยเรียกขานนางด้วยชื่อปกติเลย”
“ทว่าที่น่าสนใจก็คือ ดูเหมือนนางจะพบว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งยังไม่ได้บอกใครเลย รวมถึงไป๋เสวี่ยด้วย”
“แล้วอย่างไรต่อ”
น้ำเสียงของฝัวหลัวหลี่อันแฝงความเสียดายและถอนหายใจ “จากนั้นนางก็รื้อค้นเรื่องราวทั้งหมดที่ข้าเคยทำมาตลอดทั้งชีวิตนี้ออกมาจากไป๋เสวี่ย และจากพวกคนที่สวมชุดคลุมขาวเหล่านั้น—”
เขาพูดพลางมุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น “นางก็ไม่เคยมองข้าอีกเลย ไป๋เสวี่ยเองก็โยนข้าพร้อมกับโลงแก้วผลึกลงไปในห้องใต้ดินเพราะนางมาสืบเรื่องอดีตของข้า ข้าเองก็ไม่ได้พบเห็นนางอีกเลยเช่นกัน”
สือทัวหลี่จ้องมองเขา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดนางจึงสืบหาอดีตของเจ้า”
“ไม่รู้” ฝัวหลัวหลี่อันตอบอย่างตรงไปตรงมา “อาจจะอยากยืนยันอะไรบางอย่าง หรืออาจจะแค่อยากรู้อยากเห็น แต่มีจุดหนึ่งที่ข้ามั่นใจได้ นั่นคือนางผิดหวังในตัวข้ามาก”