0209

⬢⬢⬢

ตอนที่ 191 ความทรงจำ

แทบจะในพริบตาเดียวกับที่สิ้นเสียง ฝัวหลัวหลี่อันก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงถึงขีดสุด

เขาสะท้อนคิดอยากจะถอยหลัง ทว่าเท้าซ้ายเพิ่งขยับถอยไปได้เพียงหนึ่งนิ้ว ผิวเนื้อก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย บาดแผลตื้น ๆ สายหนึ่งพาดผ่านตั้งแต่ข้อเท้าลากยาวไปจนถึงน่อง ราวกับถูกใบมีดที่มองไม่เห็นกรีดผ่าน

เส้นใยเงินที่บางละเอียดดั่งเส้นผมกระจายอยู่รอบตัวเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบ มันโอบล้อมเขาไว้ราวกับใยแมงมุมที่สลับซับซ้อน

“ฉันไม่ยักจำได้ว่าเคยเล่าเรื่องอดีตของหนูน้อยหมวกแดงให้ใครฟังในสถานที่แห่งนี้” เสียงของสือทัวหลี่แผ่วเบาอย่างยิ่ง แฝงไว้ด้วยไอสังหารที่สะกดกลั้นจนถึงขีดสุด “ฝ่าบาทผู้สูงส่ง พระองค์ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าทรงทราบได้อย่างไร”