0195

⬢⬢⬢

ตอนที่ 178 ระเบิด

ในความมืดมิด ไม่รู้ว่าวิ่งมานานเท่าใดแล้ว

กีบม้าของสโนว์เหยียบขั้นบันไดขั้นสุดท้ายจนแหลกละเอียด ก่อนก้าวลงสู่พื้นที่ใต้ดินอันเวิ้งว้าง

แสงจันทร์สาดส่องลงมาจากรอยแยกเหนือศีรษะ ส่องสว่างไปยังรากไม้ฝอยที่กำลังเลื้อยขยับอยู่บนผนังหิน รากไม้เหล่านั้นพลันแข็งค้างประหนึ่งถูกบางสิ่งบีบคอไว้ มันหยุดนิ่งไม่ไหวติง และกระทั่งเริ่มหดถอยหลังเพื่อเปิดทางให้ผนังหิน เผยให้เห็นผิวหินเรียบลื่นที่ปกคลุมด้วยมอสส์หนาทึบเบื้องหลัง

หนูน้อยหมวกแดงยืนอยู่ใจกลางที่โล่ง ดาบใหญ่ปักค้ำอยู่ตรงหน้า สองปีกหุบลง นัยน์ตาสีแดงฉานทอประกายร้อนระอุในความมืดมิด

หงส์เงินไม่อยู่ พรานก็ไม่อยู่

ที่ประหลาดยิ่งกว่าคือ เขากลับไม่สามารถใช้พืชพรรณรับรู้ตำแหน่งของอีกฝ่ายได้เลย

รากไม้เหล่านั้น เถาวัลย์เหล่านั้น พืชพรรณที่กระจายอยู่ทั่วทุกตารางนิ้วของกำแพง ต่างเป็นดั่งทหารกลุ่มหนึ่งที่สูญเสียผู้บัญชาการ พวกมันยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเลื่อนลอย ไม่รู้ว่าควรไปทางไหน ไม่รู้ว่าควรฟังคำสั่งของใคร

ไอกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของหนูน้อยหมวกแดงเปรียบเสมือนกำแพงที่ไร้รูป คอยสกัดกั้นคำสั่งของเขากลับไปทั้งหมด