0177

⬢⬢⬢

ตอนที่ 163 พัสดุ

คลื่นกระแทกจากการระเบิดดังก้องไปทั่วทางเดิน สั่นสะเทือนจนเศษหินบนเพดานร่วงกราวลงมา

โล่รากไม้ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจากด้านใน เศษรากไม้ไหม้เกรียมกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ส่งควันสีเขียวกลิ่นฉุนกึกพวยพุ่งขึ้นมา

สือทัวหลี่ปัดฝุ่นตามตัวพลางเดินออกมา รองเท้าบูตเหยียบลงบนเศษซากดำเกรียมจนเกิดเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา

เบื้องหน้ากลายเป็นซากปรักหักพัง อาวุธเก่าแก่ที่กองสุมไว้หลายสิบปีเหล่านั้นถูกระเบิดจนกระจัดกระจาย บางส่วนฝังเข้าไปในกำแพง ปักคาอยู่บนเพดาน หรือไม่ก็จมอยู่ใต้กองเศษหิน

กลิ่นกำมะถันหลังดินปืนเผาไหม้ปนเปกับกลิ่นเหม็นไหม้ของเถาวัลย์ ฉุนจนชวนให้สำลักไอ และที่ใจกลางซากปรักหักพัง ก้อนสิ่งนั้นยังคงมีชีวิตอยู่ หากนั่นยังพอจะเรียกว่า “มีชีวิต” ได้

มันดูไม่ออกแล้วว่าเป็นร่างมนุษย์ ไม่สิ มันไม่มีร่างมนุษย์แต่แรกแล้ว