0157

⬢⬢⬢

ตอนที่ 143 เบ่งบานสองครา

ภาพลวง โรงละครไม้ขีดไฟ

สโนว์ยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองแสงสลัวที่ยังหลงเหลือและกำลังจางหายไป ในตาขวาพลันปั่นป่วนด้วยอารมณ์อันซับซ้อน ทั้งสับสน ขุ่นเคือง และความอึดอัดคับแค้นใจที่ถูกปั่นหัว

สือทัวหลี่ไปแล้ว ไอ้สารเลวนั่นเมื่อครู่ยังหัวเราะร่าอยู่ที่นี่ราวกับเป็ดติดสัด ตอนนี้กลับชิ่งหนีไปดื้อ ๆ ทิ้งเขาไว้คนเดียวในสถานที่บ้า ๆ แห่งนี้

ส่วนไอ้สารเลวอีกคนที่หัวเราะจนตัวสั่นพอกันอย่างมาฉีเก๋อร์ ไม่รู้ว่ากลับไปนั่งประจำที่ของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

แผ่นหลังเล็ก ๆ หันมาทางเขา สองมือโอบกอดมัดไม้ขีดไฟที่ไม่มีวันมอดไหม้นั้นไว้ ท่วงท่านิ่งสงบราวกับรูปปั้นแกะสลัก

หากสโนว์ไม่ได้เห็นกับตาตัวเองเมื่อครู่ว่าเธอหัวเราะจนทรุดลงไปนั่งยอง ๆ กับพื้นแล้วลุกไม่ขึ้น เขาคงคิดไปแล้วว่าไอ้เด็กเปรตนี่มีท่าทีเย็นชาไม่สนใจสิ่งใดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

สโนว์สูดหายใจเข้าลึก ๆ

“มาฉีเก๋อร์”