เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 131 กระจกวิเศษ
วันที่เจ็ดในภาพลวง
สโนว์ไวท์นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งตามปกติ สางดูแลเส้นผมของตนเอง
หญิงสาวในกระจกยังคงงดงาม ผิวกายขาวผ่องดั่งหิมะ ริมฝีปากแดงสดดั่งโลหิต หางตาไร้ริ้วรอยแม้สักเส้น นางวางหวีลงด้วยความพึงพอใจ สายตาเหลือบผ่านมุมกระจกไปโดยไม่ตั้งใจ——
ข้างหน้าต่างมีสาวใช้คนใหม่ยืนอยู่
ยังเยาว์วัยมาก ท่าทางราวสิบห้าสิบหกปี แก้มยังคงมีความอวบอิ่มแบบวัยเด็ก ดวงตาทั้งโตทั้งกลม ดั่งองุ่นดำสองลูกที่เพิ่งล้างน้ำมาใหม่ ๆ นางกำลังเขย่งปลายเท้าเช็ดกรอบหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาจากด้านหลังของนาง ชโลมทั่วร่างนางจนกลายเป็นภาพเงาสีทอง
สายตาของสโนว์ไวท์หยุดนิ่งอยู่ที่ภาพเงานั้น
เอวคอดกิ่วนั่น ใบหูที่ถูกแสงแดดส่องจนแทบจะโปร่งแสงนั่น ปลายผมสีดำขลับเป็นประกายที่ไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวนั่น
มือของนางเกร็งขึ้นเล็กน้อย เล็บขูดบนโต๊ะเครื่องแป้งจนเกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา