0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 ตอนพิเศษ: การผจญภัยพิสดารของนายพรานทองเงิน (ตอนที่ 7)

นักเป่าขลุ่ยสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบลง

จะสติแตกไม่ได้ หากสติแตกก็เท่ากับพ่ายแพ้

เขาหลับตาลง เริ่มทบทวนคาดการณ์ในหัวใหม่อีกครั้ง

เจ้าสิ่งมีชีวิตโลหะบัดซบสองตัวที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนนั่น พวกมันอาจจะรู้ว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร หรืออาจจะไม่รู้ก็ได้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือพวกมันไม่ได้สนใจเลยสักนิด

สิ่งที่พวกมันสนใจมีเพียงแค่ผลลัพธ์ทางยุทธวิธีอย่าง “ใช้เด็กเป็นเหยื่อล่อนักเป่าขลุ่ยออกมา” เท่านั้น

เด็กสำหรับพวกมันเป็นแค่เหยื่อล่อ เหยื่อล่อแบบใช้แล้วทิ้ง สิ้นเปลืองได้ ใช้เสร็จก็โยนทิ้งไป

“เหอะ...”

เขาพ่นลมหายใจแผ่วเบา ดวงตาอันกลวงโบ๋ทอประกายประหลาดแวบหนึ่ง นั่นไม่ใช่ความพิโรธ ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็น... การเย้ยหยันที่เกือบจะเข้าขั้น “รู้แจ้งเห็นจริง” บางอย่าง