0133

⬢⬢⬢

ตอนพิเศษ การผจญภัยพิสดารของนายพรานทองเงิน (ตอนที่สี่)

ผู้คนที่อยู่นอกบ้านต่างตัวสั่นงันงกท่ามกลางสายลมราตรี แสงเรื่อเรืองจากตะเกียงและคบเพลิงตัดทอนใบหน้าของพวกเขาออกเป็นเศษเสี้ยวสว่างสลับมืด ความหวาดกลัว ความเหนื่อยล้า และประกายแห่งความหวังที่ริบหรี่เจียนสิ้นหวัง ต่างวูบไหวอยู่ในดวงตาทุกคู่

พรานทองเตะซากหนูกลับเข้ากองซากศพแล้วก้าวข้ามธรณีประตูออกไป พรานเงินเดินตามเงียบ ๆ ร่างกายมิธริลสะท้อนประกายแสงเย็นเยียบจาง ๆ ใต้แสงเพลิง

“ทุกคน”

พรานทองเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความน่าเกรงขามที่เสแสร้ง และไร้ความอ่อนโยนที่ไม่จำเป็น มีเพียงความสงบราวกับกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริง

เขายืนอยู่กลางบ้าน แสงจันทร์ลอดผ่านช่องประตูและรอยแตกของซี่หน้าต่าง ฉาบให้เงาร่างสีทองเข้มของเขาตัดแบ่งความสว่างและความมืดอย่างชัดเจน พรานเงินยืนนิ่งอยู่เยื้องไปด้านหลังข้างกายเขา ร่างกายมิธริลในความสลัวรางดูราวกับรูปปั้นน้ำแข็งที่แข็งตัว

ชาวเมืองที่มาชุมนุมกันนอกประตูมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ แสงเรื่อเรืองจากตะเกียงและคบเพลิงแกว่งไหวในสายลมราตรี สาดส่องใบหน้าที่เหนื่อยล้า หวาดกลัว ด้านชา หรือระแวดระวังให้สว่างวาบสลับมืดมัว

เฒ่ามึลเลอร์ค้ำไม้เท้าเดินยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มคน นัยน์ตาฝ้าฟางจับจ้องร่างทั้งสองที่ไม่ใช่มนุษย์ภายในบ้านเขม็ง