0132

⬢⬢⬢

ตอนที่ 126 ความเชื่อใจ

สือทัวหลี่จ้องมองดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นของเธอ พยายามค้นหาความลังเล ความสับสน หรือกระทั่งแย่ยิ่งกว่านั้นคือการหลบสายตาหลังถูกจับไต๋ได้

ทว่าในแววตาของเธอกลับไม่มีสิ่งใดเลย

มีเพียงความเชื่อใจที่เกือบจะงมงายดั่งเช่นเคย ดวงตาคู่นั้นดั่งกระจกสองบาน ใสกระจ่างไร้สิ่งเจือปน สะท้อนใบหน้าของเขาและแสงเทียนที่ไหวระริกอยู่เบื้องหลัง

“งั้นก็ลองดู” เขากดเสียงต่ำอย่างยิ่ง มันจึงฟังดูแห้งผากเป็นพิเศษในทางเดินอันเวิ้งว้าง

หนูน้อยหมวกแดงหลับตาลง ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย ราวกับกำลังประลองกำลังกับสิ่งใดบางอย่างที่มองไม่เห็น

หูหมาป่าลู่แนบไปทางด้านหลังศีรษะ หางแข็งค้างอยู่กลางอากาศ แม้แต่ลมหายใจก็ยังกลั้นเอาไว้ ทั่วทั้งร่างแสดงท่าทางของการ “กลั้นใจ” อย่างสุดกำลัง

สือทัวหลี่เฝ้ารอคอย

ภายในทางเดินเงียบสงัดยิ่งนัก มีเพียงเสียงลมราตรีแผ่วเบาดังแว่วมาจากที่ใดก็สุดรู้ คล้ายกับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์บางอย่างกำลังหายใจอย่างช้า ๆ ในห้วงนิทรา แสงเทียนสั่นไหวระริกอยู่ในช่องผนัง สาดส่องใบหน้าของเธอให้สว่างวูบดับวับสลับกันไป