0129

⬢⬢⬢

ตอนที่ 123 อาวุธ

ยามค่ำคืน ห้องพักแขกของสือทัวหลี่

แสงไฟจากเตาผิงขับให้ห้องหินอบอวลด้วยสีสลัวราง หนูน้อยหมวกแดงขดตัวอยู่บนพรมผืนหนาหน้าเตาผิงที่เธอจับจองเป็นของตัวเอง สองแขนกอดดาบเล่มใหญ่ไว้ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่หวงอาหาร และได้หลับปุ๋ยไปแล้ว

ลมหายใจของเธอแผ่วลึก มีเสียงกรนเบา ๆ แว่วมาสลับเป็นครั้งคราว หูหมาป่ากระตุกเป็นพัก ๆ ไม่รู้ว่าในฝันไประเบิดอะไรเข้าอีก

สือทัวหลี่นั่งพิงอยู่ริมเตียง นิ้วมือกุมนาฬิกาพกทองเหลืองเรือนนั้นไว้ เขาไม่ได้ดูเวลา เพียงแต่ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้รอยร้าวเล็กละเอียดบนตัวเรือนไปมาโดยไม่รู้ตัว

นอกหน้าต่างไร้ซึ่งดวงจันทร์

เขาค้างอยู่ในท่านี้มานานมากแล้ว

ข้อมูลการฝึกซ้อมในตอนกลางวันของวันนี้ฉายซ้ำในสมองทีละเฟรม เวลาเตรียมการที่สั้นที่สุดของฟันพุ่งระเบิดถูกบีบอัดจาก 1.7 วินาทีเหลือ 1.2 วินาที ความสม่ำเสมอของชั้นเคลือบน้ำเชื่อมพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในการฝึกครั้งที่ 27 เธอประสบความสำเร็จในการเรียนรู้ที่จะใช้การเสียดสีของด้านข้างตัวดาบแทนปลายดาบ เพื่อลดการสึกหรอ——

จากนั้นเขาก็นึกถึงแววตาของเธอตอนเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดว่า “ขอลองอีกครั้ง”