0117

⬢⬢⬢

ตอนที่ 114 ทำทุกวิถีทาง

โรงละครแดนภาพลวงกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอย่างสิ้นเชิงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหึ่งที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินจากช่องระบายความร้อนของเครื่องฉายภาพยนตร์รุ่นเก่า ซึ่งเปรียบเสมือนชีพจรของห้วงมิติอันเป็นนิรันดร์แห่งนี้

มาฉีเก๋อร์ยังคงนั่งอยู่ตรงตำแหน่งกึ่งกลางของแถวแรก แผ่นหลังเล็ก ๆ หันหน้าเข้าหาทางเข้าอันว่างเปล่า มัดไม้ขีดไฟในอ้อมอกวางสงบนิ่งอยู่บนตัก

บนใบหน้าเล็กที่ซีดขาว ดวงตากลมโตอันว่างเปล่าคู่นั้นที่ไม่สะท้อนเงาใด ๆ ค่อย ๆ เบนไปยังที่นั่งว่างเปล่าด้านข้าง—ตำแหน่งที่สือทัวหลี่เพิ่งจากไป

สายตาไร้จุดโฟกัส ราวกับมองทะลุกำมะหยี่สีแดงของเก้าอี้ มุ่งตรงไปยังห้วงมิติเวลาที่ห่างไกลและเลือนรางยิ่งกว่า

“นึกไม่ถึงเลย...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ในน้ำเสียงฟังไม่ออกถึงอารมณ์ความรู้สึกใดมากนัก มีเพียงความเข้าใจแจ้งอันลึกซึ้งที่ใกล้เคียงกับความเหนื่อยล้า “หลังจาก ‘ภัยพิบัติ’ ครั้งนั้น... ฉันยังจะมีโอกาสได้... ได้ยินคำคำนี้อีกครั้ง”

‘เด็กฝึกงาน’... ‘ศิษย์’...

ช่างเป็นคำเรียกขานที่โบราณและ... ช่างไม่เข้ากับยุคสมัยเสียจริง

มุมปากของเธอขยับยกขึ้น ส่วนโค้งนั้นทั้งเย็นชาและซับซ้อน หาใช่การเย้ยหยัน และมิใช่ความรื่นรมย์