0109

⬢⬢⬢

ตอนที่ 106 การดำรงอยู่

สำหรับซือทัวหลี่ ฮันเทอร์แล้ว บนโลกนี้จะมีอะไรน่ากลัวไปกว่าการต้องเผชิญหน้ากับตัวเองอีกคนหนึ่งที่เข้าใจตัวเองอย่างถ่องแท้ คุ้นเคยกับตัวเองเป็นอย่างดี และมีสันดานแบบเดียวกันกับตัวเองเป๊ะ ๆ อีกเล่า

คำตอบก็คือตัวเองแบบนี้ถึงสองคน

“ปัง!”

เสียงปืนดังก้องกังวาน ไม่ได้ดังมาจากปากกระบอกปืนของเขา

ประกายแสงสีทองสายหนึ่งพุ่งเข้าชนข้อมือขวาของเขาอย่างแม่นยำ! มันไม่ใช่กระสุนตะกั่วธรรมดา แต่เป็นลูกกลมทองคำขนาดเล็กทว่าหนักอึ้ง เปี่ยมด้วยพลังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัว บดขยี้กระดูกข้อมือของเขาจนแหลกละเอียดในพริบตา ปืนพกหลุดลอยจากมือ ตกลงไปในพงหญ้าที่อยู่ไกลออกไป

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้สือทัวหลี่ตาพร่าดำมืด แทบจะหมดสติไป จากนั้นร่างสองสายสีทองและสีเงินก็พุ่งประชิดเข้ามาดั่งภูตผี การเคลื่อนไหวช่ำชองจนชวนให้หนาวเหน็บถึงขั้วหัวใจ

พวกเขาชักเชือกโลหะเหนียวแน่นออกมาจากเอว รูปแบบการถักทอของเชือกเส้นนั้น วิธีการผูกปม แม้กระทั่งการเลือกควบคุมข้อต่อและจุดออกแรงก่อนในตอนมัด ล้วนถอดแบบมาจากวิธีที่สือทัวหลี่ใช้ควบคุมเหยื่อไม่มีผิดเพี้ยน

เชือกโลหะอันเย็นเยียบรัดแน่นบาดลึกเข้าไปในเนื้อ ตรึงลำตัวส่วนที่ยังสมบูรณ์เพียงหนึ่งเดียวของเขาเข้ากับลำต้นไม้ด้านหลังอย่างแน่นหนา