เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 57 หยุด
การโจมตีนี้ ทั้งเร็ว! ดุดัน! และเหี้ยมเกรียม! ก้าวข้ามขีดจำกัดยามปกติของอาดอร์ไปแล้ว! เขาต้องการจะผ่าพรานผู้น่ารังเกียจคนนี้พร้อมกับเสาหินที่ใช้ซ่อนตัวให้ขาดเป็นสองท่อน แล้วระเบิดให้แหลกเป็นผุยผง!
ในม่านตาของสือทัวหลี่ สะท้อนภาพคมดาบที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วและลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งการทำลายล้าง
โลกคล้ายจะช้าลงในชั่วพริบตา เขามองเห็นจิตสังหารอันบ้าคลั่งในแววตาของอาดอร์ มองเห็นแสงสว่างจ้าบาดตาของใบเมเปิลบนตัวดาบที่กำลังจะปะทุ และสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบบนผิวหนังที่ถูกคลื่นลมร้อนแผดเผา
ทว่ามุมปากของสือทัวหลี่กลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบายิ่งในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนี้
มือซ้ายของเขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบ กำนาฬิกาพกทองเหลืองเรือนนั้นไว้ นิ้วหัวแม่มือกดลงบนสลักสปริงที่ซ่อนอยู่ด้านข้างอย่างแผ่วเบา
กริ๊ก
พร้อมกับเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน คล้ายเสียงฟันเฟืองขบกันแผ่วเบา
เวลาหยุดนิ่งเพื่อเขาเพียงคนเดียวอีกครั้ง