0042

⬢⬢⬢

ตอนที่ 39 การลักพาตัว

“ไม่ ได้โปรดเถอะค่ะนายพราน สัตว์ประหลาดพวกนั้นยังจะตามมาอีก ฉันคนเดียว... ฉันคนเดียวเอาชีวิตรอดไม่ไหวหรอกค่ะ ฉันจ่ายค่าตอบแทนให้ได้ รอให้ฉันหาท่านลอร์ดหรืออัศวินที่ยินดีช่วยเหลือฉันพบก่อน...”

เสียงอันคุ้นเคยแฝงแววสะอื้นไห้และสิ้นหวัง

สือทัวหลี่ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความหนาวเย็นเสียดกระดูกและกลิ่นอายดินชื้นแฉะพลันโอบล้อมเขาไว้ทันที

เขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนลานโล่งกลางป่าอันรกรุงรัง รอบด้านคือซากทหารเถาวัลย์ที่กระจัดกระจายและค่อย ๆ แข็งทื่อ ในอากาศยังคงหลงเหลือกลิ่นผสมระหว่างซากพืชเน่าเปื่อยกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ

ส่วนที่เบื้องหน้าเขาห่างออกไปไม่กี่ก้าว เด็กสาวแสนสวยผู้มีผมสีทองยุ่งเหยิง กระโปรงขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเปรอะเปื้อนรอยสกปรกและคราบน้ำตา ถูกช็อกโกแลตแข็งตัวผืนใหญ่ปกคลุม กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ใช้ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นตระหนกและเว้าวอนเงยหน้ามองเขา