0036

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 ความสงบสุข

ในช่วงครึ่งหลังของค่ำคืนแห่งการเฝ้ายาม ความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดทางจิตใจที่สั่งสมมาหลายวัน ในที่สุดก็บดขยี้ความตั้งมั่นของสือทัวหลี่จนพังทลาย

กองไฟมอดดับไปนานแล้ว เหลือเพียงประกายไฟสีแดงหม่นไม่กี่จุดท่ามกลางเถ้าถ่าน

เขาพิงหลังกับผนังหินอันเย็นเฉียบ เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยก้อนตะกั่ว แม้ส่วนลึกในสมองยังคงกรีดร้องเตือน ทว่าร่างกายกลับทรยศเขาแล้วถลำลึกสู่ความมืดมิดที่ไม่อาจควบคุม

ไร้ซึ่งความฝัน มีเพียงความว่างเปล่าอันลึกล้ำไร้ฝัน ราวกับกระทั่งสติสัมปชัญญะเองก็ถูกลบเลือนไปชั่วคราว

จากนั้น ก็มีแสงสว่าง

แสงอันอบอุ่น เจิดจ้า และเปี่ยมด้วยกลิ่นอายชีวิตผู้คน ส่องทะลุเปลือกตาเข้ามากระตุ้นจอประสาทตาของเขา

อีกทั้งยังมีเสียง

เสียงผู้คนเซ็งแซ่ ดนตรีรื่นเริง เสียงกระทบกังวานของตะหลิวกับกระทะ เสียงน้ำมันทอดดังซู่ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าอย่างกระตือรือร้น เสียงหัวเราะหยอกล้อของเด็ก ๆ... ทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่หูของเขารวดเดียว