0030

⬢⬢⬢

ตอนที่ 30 ย่างก้าวสู่ความจริง

เมื่อสือทัวหลี่ก้าวเท้าเข้าไปในร้านตัดเย็บอีกครั้ง ในอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นของผืนผ้า สีย้อม และกลิ่นกระดาษเก่าเจือจาง

เกอเวินกำลังนั่งอยู่หน้าหน้าต่าง ดวงตาข้างเดียวที่เหลืออยู่ดูมีสมาธิจดจ่อเป็นพิเศษภายใต้แสงธรรมชาติ นิ้วมือขยับสอดด้ายร้อยเข็มอย่างคล่องแคล่วเพื่อซ่อมแซมเสื้อกั๊กหนังที่สึกหรอตัวหนึ่ง

ส่วนหนูน้อยหมวกแดงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองเศษผ้าตรงมุมห้อง พยายามเย็บเศษผ้าสองชิ้นที่มีสีต่างกันเข้าด้วยกันอย่างระมัดระวัง รอยเย็บนั้นบิดเบี้ยวราวกับรอยเท้าคนเมา ทว่าสีหน้ากลับจริงจังเป็นที่สุด ถึงขั้นแลบปลายลิ้นออกมาเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เกอเวินก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาข้างเดียวมีแววรู้ทันพาดผ่าน

“คุณฮันเตอร์ มาสอบถามความคืบหน้าการเรียนรู้ของลี่เทิล หรือว่า... มีธุระอื่นคะ”

สือทัวหลี่ส่งสัญญาณให้หนูน้อยหมวกแดงเล่น ‘เกมเย็บผ้า’ ของเธอต่อไป แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเกอเวิน

“เธอเรียนรู้ได้เร็วมาก เร็วกว่าที่คิดไว้เสียอีก เรื่องนี้ต้องขอบคุณคุณนะ คุณผู้หญิงเกอเวิน”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่ตาซ้ายของเกอเวินซึ่งสูญเสียลูกตาไปและถูกปิดทับไว้ด้วยผ้าปิดตากำมะหยี่สีดำ