0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 การแลกเปลี่ยน

สือทัวหลี่ยัดตุ๊กตาโลหะอันเย็นเยียบตัวนั้นลงในช่องกระเป๋าด้านข้าง โดยปล่อยให้ศีรษะโลหะขนาดเล็กของมันโผล่ออกมาข้างนอกเท่านั้น เพื่อให้สะดวกต่อการ “สังเกตการณ์” และนำทาง

เขามองกระท่อมที่เปรอะเปื้อนเลือดเป็นครั้งสุดท้าย กระชับอาวุธในมือให้แน่นขึ้น แล้วหันหลังก้าวเข้าสู่ป่าอันมืดมิด

สือทัวหลี่เดินไปอย่างเงียบงัน ประสาทสัมผัสยังคงตึงเครียด กวาดสายตามองความเคลื่อนไหวใด ๆ รอบตัวด้วยความระแวดระวัง

ผืนป่าดูจะมืดมิดและเงียบสงัดยิ่งกว่าตอนมา แม้แต่เสียงลมก็คล้ายถูกพลังที่ไร้รูปบางอย่างกดข่มไว้

มีเพียงเสียงสวบสาบของกิ่งไม้และใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบแหลกอยู่ใต้ฝ่าเท้า กับเสียง “กริ๊ก” เบา ๆ ของข้อต่อโลหะเสียดสีกันที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวจากในกระเป๋าคอยบอกทิศทาง

“ทางซ้าย…นายพราน…” เสียงของหนูน้อยหมวกแดงดังออกมาจากกระเป๋าโดยตรง ฝืดเคืองและแผ่วเบา แฝงไปด้วยความสั่นสะท้านคล้ายสัญญาณรบกวนทางอิเล็กทรอนิกส์ที่ยากจะสังเกตเห็น “…เดินตามทางด่านสัตว์เส้นนี้ไป…ราวครึ่งชั่วยามก็น่าจะเห็นรั้วของเมืองแล้ว…”

“หนูน้อยหมวกแดง…ลี่เทิล ฉันเรียกเธอแบบนี้ได้ใช่ไหม…” ในที่สุดสือทัวหลี่ก็เอ่ยปาก เสียงกดต่ำมาก ทำลายความเงียบงันชวนอึดอัด

“อืม…” ตุ๊กตาส่งเสียงตอบรับแผ่วเบา