0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2 ล่าสังหาร

ความหิวโหย… ความหิวโหยไม่รู้จบที่แผดเผาอวัยวะภายใน

กลิ่นคาวเลือดอันหอมหวานนั้นดุจตะขอไร้รูป ที่คอยชักนำแขนขาอันชาด้านของมันให้เคลื่อนผ่านป่าทึบอันมืดสลัว

เพื่อนร่วมพวกอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้ ผู้สืบสายที่ถูกสาปด้วยความหิวโหยอันว่างเปล่าของ “พ่อ” เช่นเดียวกัน

พวกมันร่วมเจตจำนงแห่งความหิวโหยเดียวกัน นั่นคือหาอาหาร! เติมเต็มความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมได้เต็ม!

ในส่วนลึกของเงาป่า ร่างบิดเบี้ยวสองร่างคืบคลานไปตามใบไม้ผุพัง กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นฉุดกระชากสติสัมปชัญญะอันบิดเบี้ยวแปดเปื้อนที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของพวกมันให้มาถึงกระท่อมไม้หลังนั้น

ประตูกระท่อมแง้มไว้ กลิ่นคาวหวานที่เข้มข้นจนแทบคลั่งโชยทะลักออกมา ลูกหลานหมาป่าพุ่งมาถึงหน้าประตูเป็นตัวแรก ดวงตาข้างเดียวอันขุ่นมัวกวาดมองภายในห้องด้วยความโลภ

โกลาหล! เครื่องเรือนล้มระเนระนาด เศษข้าวของเกลื่อนพื้น… ทั้งยังมีต้นตอกลิ่นเลือดที่อบอวลชวนน้ำลายสอ ซึ่งอยู่ที่มุมห้องตรงตู้ไม้ที่พังถล่มลงมาครึ่งหนึ่ง!

ความหิวโหยบดขยี้สัญชาตญาณระแวดระวังอันบิดเบี้ยวระลอกสุดท้ายจนหมดสิ้นในพริบตา