กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 1 พรานผู้ฆ่าตัวตาย
เย็นเยียบ แข็งกระด้าง อีกทั้งยังมีกลิ่นสนิมเหล็ก ดินปืน และ... กลิ่นหวานเลี่ยนของการเน่าเปื่อยของบางสิ่งอันเข้มข้น นี่คือสิ่งเดียวที่ซือทัวหลี่ ฮันเทอร์สัมผัสได้ท่ามกลางการหลับใหล...
สติสัมปชัญญะประหนึ่งซากเรืออับปางที่ถูกกู้ขึ้นมา ทั้งหนักอึ้งและเลือนราง
สือทัวหลี่เบิกตากว้างอย่างกะทันหัน ภาพในสายตาคือเพดานคานไม้หยาบกร้านที่เกาะกุมไปด้วยหยากไย่ ใต้หัวเข่าคือพื้นหินอันเย็นเยียบที่กดทับจนเจ็บร้าว
ศีรษะราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว... ปวดหัวแทบระเบิด สองมือคล้ายกุมบางสิ่งไว้ เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น ทว่ากลับพบว่าปากกระบอกปืนล่าสัตว์กระบอกหนึ่งกำลังยัดแน่นอยู่ในปากของตน! ความเย็นเยียบของโลหะและกลิ่นเขม่าดินปืนพุ่งตรงเข้าสู่ลำคอ!
พานท้ายปืนยันอยู่กับพื้นอันเย็นเยียบ ส่วนสองมือของเขาวางอยู่ตรงตำแหน่งไกปืน ค้ำยันเอาไว้ในมุมที่แปลกประหลาดพิสดาร เพื่อให้ปากกระบอกปืนรักษาระดับอยู่ในตำแหน่งปลิดชีพนี้ได้
“อื้อ... ?!” เสียงครางด้วยความตื่นตระหนกถูกลำกล้องปืนอุดไว้ นี่มันเรื่องบัดซบอะไรกันวะเนี่ย?!
ความตื่นตระหนกดั่งอสรพิษอันเย็นเยียบ รัดรึงหัวใจเอาไว้ในชั่วพริบตา
ฉันคือใคร? ที่นี่ที่ไหน? ทำไมถึงมีปืนล่าสัตว์ยัดคาอยู่ในปาก?!