กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 124 สหายใจดี
คนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ชาไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางยังมีอีกหลายคนที่ล้มตัวนอนไม่ยอมไปต่อ เตรียมพร้อมรอความตายอยู่ข้างทางแล้ว
อู๋เทียนสือเป็นคนลากพวกเขาขึ้นมาดื้อ ๆ ถ้าตายไปแล้วจะเอาอะไรไปตอบแทนญาติมิตรที่ตายไปก่อนหน้าได้ ทุกคนถึงได้เดินต่อ
ในใจจางเสี่ยวเสี่ยวเหมือนมีก้อนหินถ่วงอยู่ ลมหายใจยังลำบาก “ฉันช่วยพวกคุณติดต่อทางการนะ พอถึงทางหลวงตรงนี้ ความการช่วยเหลือจะเร็วขึ้นมาก ฐานที่ใกล้ที่สุดแถวนี้ห่างประมาณ 100 กิโลเมตร”
อู๋เทียนสือรีบขอบคุณ “ขอบคุณ ขอบคุณพวกคุณ” พูดพลางจะคุกเข่า