บทที่ 208 ความประหลาดใจของกองบัญชาการ

บทที่ 208 ความประหลาดใจของกองบัญชาการ

เมื่อมองดูปู่ไก่ที่กระพือปีกบินตามมา หยางติ้งเทียนก็แค่นเสียงถาม "เดี๋ยวนะ ไขกระดูกหยกใจกลางพิภพก็หมดแล้ว ยังจะตามมาทำไมอีก?"

ไขกระดูกหยกใจกลางพิภพที่เหลือกับหินผลึกโลหิตส่วนใหญ่ถูกส่งมอบให้พลตรีซุนไห่นำไปที่กองบัญชาการแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่ได้เก็บไว้เท่าไหร่

"ยังไงปู่ไก่คนนี้ก็เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับแกมานะ ตอนนี้ไม่มีที่ไป จะไม่รับเลี้ยงไว้สักพักหน่อยเหรอ?" ปู่ไก่ไม่ได้รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย

ร่วมทุกข์ร่วมสุขงั้นเหรอ?

คอยจ้องไขกระดูกหยกใจกลางพิภพอยู่ตลอดเวลามากกว่าล่ะมั้ง

หยางติ้งเทียนคิดในใจ

แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ด้วยนิสัยของไก่ตัวนี้ เกรงว่าต่อให้ปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์ มันคงหน้าด้านตามตื๊ออยู่ดี