บทที่ 161 นี่แหละกระดูกของพวกเรา

บทที่ 161 นี่แหละกระดูกของพวกเรา

เมื่อระยะห่างร่นกระชั้นชิด ดาบยาวในมือของซางเจี่ยอีก็แทงพรวดออกไปอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งลำแสงวาบผ่าน ชั่วพริบตาก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าของหยางติ้งเทียน

อานุภาพไม่ได้รุนแรงนัก ในสภาพบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ตัวเขาก็ยากที่จะใช้วิชายุทธระดับปฐพีได้

เคร้ง

ประกายไฟกระเซ็นเป็นจุด สนับมือรูปทรงหัวกะโหลกสกัดปลายดาบอันคมกริบเอาไว้ได้ ร่างของหยางติ้งเทียนซวนเซไปอย่างเห็นได้ชัด เสียเปรียบด้านพละกำลังอยู่บ้างเล็กน้อย

ฟึ่บ

แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของเขารวดเร็วมาก กำปั้นขวาแบออกในชั่วพริบตา นิ้วทั้งห้าประกบชิดกลายเป็นฝ่ามือดาบ ซัดฝ่ามือผ่าภูผาระดับหวงขั้นต่ำออกไปกระแทกดาบยาวจนเบี่ยงทิศทาง

วินาทีถัดมา พันกลชักนำสายฟ้าก็ปะทุขึ้น เส้นไหมสายฟ้าเส้นจิ๋วที่ยากจะสังเกตเห็นนับหมื่นเส้นพุ่งทะยานออกมา วางค่ายกลตาข่ายฟ้าดินรอบด้านในชั่วพริบตา

ตอนนี้แหละ!