บทที่ 144 อย่าหวังว่าจะรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

บทที่ 144 อย่าหวังว่าจะรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

ปัง!

หลังจากซัดฝ่ามือส่งเหลยเหมิ่งกระเด็นไป ซ่าหมี่เอ่อร์ก็หมุนตัววิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปยังแนวชายแดนราวกับสุนัขจนตรอก

"หัวหน้า!"

หยางติ้งเทียนยื่นมือไปรับร่างของเหลยเหมิ่งไว้ พอเท้าแตะพื้นก็รีบหยิบโอสถคืนวสันต์ออกจากแหวนเก็บของยัดใส่ปากเหลยเหมิ่งทันที มือซ้ายกุมปากแผลเอาไว้ แต่เลือดสดๆ ก็ยังคงทะลักล้นออกมาตามซอกนิ้วไม่หยุด

"หมอทหาร รีบมาเร็วเข้า หมอทหาร!"

คนที่สามารถสงบนิ่งเยือกเย็นได้แม้เผชิญหน้ากับวิกฤตความเป็นความตาย ในยามนี้กลับลนลานจนทำอะไรไม่ถูกราวกับเด็กที่ไร้ที่พึ่ง

"เสี่ยวเทียน..."

เสียงของเหลยเหมิ่งแผ่วเบาจนถึงขีดสุด