บทที่ 143 ยืนตายอย่างทรนง ไม่มีวันคุกเข่าเพื่อมีชีวิต

บทที่ 143 ยืนตายอย่างทรนง ไม่มีวันคุกเข่าเพื่อมีชีวิต

ผ่านไปกว่าสามชั่วโมง

เสียงใบพัดแหวกอากาศดังกึกก้องแสบแก้วหู เฮลิคอปเตอร์ที่บินมาด้วยความเร็วสูงสุดก็มาถึงเหนือน่านฟ้าแนวชายแดน ก่อนจะลดระดับเพดานบินลงอย่างรวดเร็ว

หยางติ้งเทียนมองผ่านหน้าต่างกระจกบานเล็กตรงผนังห้องโดยสาร เห็นเงาร่างในชุดสีเขียวเบื้องล่างเป็นจุดๆ รวมถึงแสงปราณหลากสีที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะ

การต่อสู้ยังคงดำเนินอยู่

ยังมีความหวัง

หยางติ้งเทียนที่ร้อนใจดั่งไฟสุมกระชากเปิดประตูห้องโดยสารอันหนักอึ้งทันที ลมหนาวพัดกรูเข้ามาในห้องโดยสารอย่างบ้าคลั่งจนชุดทหารบนร่างของเขาสะบัดพลิ้ว

เขากระโดดพุ่งตัว ดิ่งลงสู่พื้นดินด้านล่างด้วยความเร็วสูง