ตอนที่ 19 เป็นถึงเซียนแล้วยังขี้งกขนาดนี้

ตอนที่ 19 เป็นถึงเซียนแล้วยังขี้งกขนาดนี้

บนถนนแคบๆ นอกร้านมีรถยนต์แล่นผ่านเป็นพักๆ บางครั้งก็ได้ยินเสียงบีบแตรดังสนั่น

แดดตอนเที่ยงกำลังดี แสงอาทิตย์ลอดผ่านกิ่งไม้ทอดเงาเป็นจุดๆ เห็นฝุ่นละอองในอากาศได้เลือนลางผ่านลำแสงที่ฟุ้งกระจาย

ไป๋เย่ว์หลิงยืนเหม่อลอย วันที่แสนสงบสุขเช่นนี้ ช่างไม่มีการแก่งแย่งชิงดีเหมือนในโลกผู้บำเพ็ญเพียร ประเทศชาติสงบราษฎรเป็นสุข มนุษย์ในภพนี้แม้จะไม่มีอายุขัยที่ยืนยาวนัก แต่ก็นับว่ามีความสุขเพียงพอแล้ว

แบบนี้ก็ดีมากแล้ว

“บะหมี่มาแล้ว ทั้งสองตามสบายนะ”

เจียงเฉียวมองดูบะหมี่จ้าเจี้ยนชามโตตรงหน้าแล้วยิ้ม: “เถ้าแก่ครับ นี่มันไม่ใช่แค่สองเหลี่ยงแล้วมั้ง”