บทที่ 129: ใช้คุณธรรมสยบผู้คน

บทที่ 129: ใช้คุณธรรมสยบผู้คน

รัศมีสีฟ้าน้ำแข็งแผ่ออกมารอบกายซืออีซิน

เกล็ดบนหางปลาส่องประกายระยิบระยับดุจเกล็ดหิมะโปรยปราย มีชีวิตชีวาเปี่ยมพลังอย่างที่ไม่เหมือนผู้ใด

เพียงครีบหางขยับเบา ๆ ไอน้ำที่ลอยอยู่ในอากาศก็พลันหยุดนิ่ง ก่อนจะพากันก้มศีรษะให้มนุษย์เงือก

ฉือซวงไป๋กับเซียวอวี้เหิงหรี่ตาลง

ทั้งสองจ้องภาพเบื้องหน้าอย่างตะลึงงัน แม้แต่ลมหายใจก็ยังเบาลง

ไม่ได้เห็นร่างแท้จริงของศิษย์พี่หญิงใหญ่มานานแล้ว นางดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน ไม่ใช่แค่ร่างกายที่เติบโตขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีแรงกดดันบางอย่างที่ยากจะบรรยาย

นั่นไม่ใช่แรงกดดันจากระดับการบำเพ็ญ หากเป็นความรู้สึกอันลึกลับยากหยั่งถึง

ชวนให้ผู้คนเกิดความยำเกรง

ซืออีซินไม่รู้ว่ากลิ่นอายของต้นเจี้ยนมู่ในกายทำให้เหล่าศิษย์น้องหวาดเกรง นางลอยว่ายไปมาเหนือพื้นดิน ทุกแห่งที่ผ่านมีระลอกคลื่นผุดขึ้นบนพื้น