บทที่ 127: ศิษย์น้องชายทั้งสองฟ้าถล่มแล้ว

บทที่ 127: ศิษย์น้องชายทั้งสองฟ้าถล่มแล้ว

สายลมยามค่ำพัดผ่านถนนสายหลักในนครอสูร

แสงโคมพร่างพราว สะท้อนบนเกี้ยวม่านเป็นเงาเลือนราง

ซืออีซินนั่งยองกอดเข่าอยู่บนขื่อของหอสุรา ร่างเล็กขดเป็นก้อน ให้ความรู้สึกราวญาติยากจนกำลังมองญาติร่ำรวยอยู่ไกล ๆ

เกี้ยวสีสดสองหลังค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน ม่านโปร่งสีแดงชาดพลิ้วไหวตามสายลม

ฉือซวงไป๋กับเซียวอวี้เหิงมีสีหน้าเรียบเฉย ศิษย์น้องชายทั้งสองผู้เคยสง่างามเหนือโลกีย์ที่สุดในสำนักว่านเชวี่ย บัดนี้กลับสวมผ้าแพรสีสดงดงามเย้ายวน ข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดด้วยเชือกมัดอสูรสีน้ำเงินเข้ม ผูกปมตายรัดไว้ตรงเส้นลมปราณ

เส้นเชือกกดทับจนพวกเขาใช้ระดับการบำเพ็ญไม่ได้