บทที่ 124: ถึงกับเอาสิ่งที่ข้าไม่มีมาข่มขู่ข้า

บทที่ 124: ถึงกับเอาสิ่งที่ข้าไม่มีมาข่มขู่ข้า

สัตว์อสูรกลืนอัสนีเองก็แหงนหน้าหอนเสียงหนึ่ง ก่อนสะอื้นคร่ำครวญ

ร่างอวบล่ำสั่นเทาไม่หยุด

เพราะอูเจวี๋ยไม่ชอบผู้บำเพ็ญเผ่าอสูร บ่าวไพร่ในตำหนักชมจันทร์จึงอยู่ห่างออกไป มีเพียงตอนองค์หญิงไป๋ซื่อมาถึง พวกเขาจึงจะเข้ามารับใช้

พวกเขาได้ยินเสียงร้องของเด็กหญิงตัวน้อย แต่ฟังไม่ชัดว่านางโวยวายว่าอะไร

เมื่อพระสวามีหลวงไม่อนุญาต พวกเขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้

คนจากสำนักว่านเชวี่ยหลายคนจ้องเมฆดำบนฟ้า สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

โดยเฉพาะอูเจวี๋ย ในฐานะเจินจวิน เขามีสายตากว้างไกลพอจะดูออกว่านี่ไม่ใช่เมฆธรรมดา ภายในเมฆมีแสงอัสนีแลบวาบ แฝงพลังแห่งกฎระเบียบไว้

ศิษย์หลานตัวน้อยคำรามทีเดียว ถึงกับเรียกทัณฑ์อัสนีแห่งมรรคาสวรรค์มาได้เชียวหรือ?

เป็นเพราะมีสัตว์อสูรกลืนอัสนีอยู่ด้วยหรือ?