บทที่ 57: ไก่ห้อยเต็มตัว

บทที่ 57: ไก่ห้อยเต็มตัว

ซืออีซินมองอัฒจันทร์ที่คุ้นเคยรอบกายด้วยความงุนงงเล็กน้อย

กลางวันแสก ๆ ผู้คนหายไปไหนหมด? ไม่แข่งกันแล้วหรือ?

นางเพียงครุ่นคิดเรื่องชีวิตอยู่ครู่เดียว เหตุใดผู้ชมกับกรรมการจึงหายไปหมด? แม้แต่เวทีประลองที่ลานกลางสำนักก็ยังหายไปด้วย

ยังไม่ทันที่นางจะคิดให้มากความ ท้องก็พลันรู้สึกหิวโหยอย่างรุนแรง

ซืออีซินรีบนำขนมน้ำนมวิญญาณจานหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย นี่เป็นของที่นางซื้อจากหออาหารเลิศรสก่อนออกเดินทางจากสำนักว่านเชวี่ย

เด็กหญิงตัวน้อยกัดขนมคำใหญ่ ๆ ทว่ากินเร็วเกินไปจนสำลัก

นางทุบอกตนเองอย่างทรมาน ขนมติดอยู่ในลำคอ จะขึ้นก็ขึ้นไม่ได้ จะลงก็ลงไม่ไป

ซืออีซินถึงกับสำลักจนตาเหลือก

แย่แล้ว นางคงไม่ใช่มนุษย์เงือกคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ถูกขนมทำให้สำลักตายหรอกนะ...