บทที่ 52: ข้าเป่าให้เจ้าแล้วจะไม่เจ็บ

บทที่ 52: ข้าเป่าให้เจ้าแล้วจะไม่เจ็บ

วันที่สามของมหาชุมนุมประชันกระบี่

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสามกลุ่มเข้าสู่รอบถัดไปพร้อมกัน เมื่อเทียบกับวันแรกแล้ว จำนวนผู้เข้าแข่งขันลดลงไปอีกสองส่วน

เบาะนั่งสมาธิเล็ก ๆ ของซืออีซินเหินขึ้นไปเหนืออัฒจันทร์ นางเล็งตำแหน่งของอาจารย์ แล้วร่อนลงอย่างแม่นยำ

ก่อนจะนั่งแหมะลงบนตักอาจารย์

หลิงเซียวชี่เห็นเด็กหญิงตัวน้อยตั้งแต่แรกแล้ว เขาเหลือบมองเด็กหญิงบนตัก ทว่าไม่ได้ตำหนิการกระทำของนาง ยังคงมีท่าทีเกียจคร้านเช่นเดิม

ผู้คนรอบข้างย่อมเห็นเช่นกัน

ซืออีซินนั่งอยู่บนตักของหลิงเซียวชี่ ดวงตาจับจ้องภาพที่ศิลาบันทึกภาพฉายขึ้นกลางอากาศ “อาจารย์ ศิษย์น้องชายคนที่สามใกล้จะขึ้นประลองแล้ว ท่านตื่นเต้นหรือไม่?”

“หากการประลองระดับนี้ยังทำให้ข้าต้องเป็นห่วงเขา เช่นนั้นเขาก็รีบกลับไปยังโลกมนุษย์เพื่อสืบทอดบัลลังก์เสียเถิด”

หลิงเซียวชี่ไม่เคยสงสัยในฝีมือของเซียวอวี้เหิงแม้แต่น้อย