บทที่ 50: ข้าควักแก่นภายในคืนให้เจ้า

บทที่ 50: ข้าควักแก่นภายในคืนให้เจ้า

ดวงตาของเด็กหญิงตัวน้อยพลันแดงก่ำ

“แต่ข้าไม่ได้เก็บไข่มุกราชันมนุษย์เงือกจริง ๆ ของของป้าชิวจะถูกผู้อื่นเอาไปหรือไม่?” นางเผยสีหน้าเจ็บปวด น้ำเสียงฟังดูน่าสงสารยิ่ง

เมื่อชิวอิ๋งซิ่วได้ยินคำพูดของพี่สะใภ้ นางก็เข้าใจความนัยทันที

“ไข่มุกราชันมนุษย์เงือกส่องประกายสะดุดตาถึงเพียงนั้น เมื่อวานมีผู้อาวุโสมากมายอยู่ที่นั่น หากมีผู้เก็บได้ย่อมต้องดึงดูดความสนใจของคนรอบข้างแน่นอน สหายซืออาจเผลอหยิบไปตอนกอดขาข้า สิ่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าประจำตระกูลเคอ ขอให้สหายซือคืนมาเถิด”

เผลอหยิบไปงั้นหรือ?

พูดตรง ๆ ไปเลยไม่ได้หรือว่านางขโมย?

คำพูดของเคอจื่อเซี่ยยังใช้คำว่า ‘เก็บไป’ แต่พอมาถึงปากชิวอิ๋งซิ่วกลับกลายเป็น ‘ขโมย’ ไปเสียแล้ว

ซืออีซินสะอื้นอย่างน้อยใจ “ข้าเอาไข่มุกราชันมนุษย์เงือกไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงข้าจะเป็นเด็กกำพร้าและไม่มีผู้ใดสอนกฎระเบียบแก่ข้า แต่ข้ารู้ว่าการหยิบของผู้อื่นไปโดยพลการเป็นเรื่องผิด ข้าไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายจริง ๆ”