บทที่ 48: ยัยเด็กน่าตายนี่ช่างเป็นตัวกาลกิณีของนางเสียจริง

บทที่ 48: ยัยเด็กน่าตายนี่ช่างเป็นตัวกาลกิณีของนางเสียจริง

ชิวชิงเยี่ยนขวางอยู่เบื้องหน้าน้องสาว รับฝ่ามือแทนนางจนศีรษะของเด็กหนุ่มเอียงไปด้านข้าง เขาเช็ดเลือดตรงมุมปาก ก่อนกล่าวด้วยแววตาดื้อรั้น

“เหตุใดท่านอาจึงเรียกร้องให้พวกเราจงใจยอมแพ้? ข้ากับน้องสาวฝึกกระบี่มาตั้งแต่เล็ก แม้อยู่ที่ตระกูลฉือก็ไม่เคยละทิ้งการฝึกฝน หากท่านพ่อยังอยู่…เขาย่อมไม่เห็นด้วยที่พวกเราจะยอมแพ้ในมหาชุมนุมประชันกระบี่!”

ชิวอิ๋งซิ่วประหนึ่งได้ฟังเรื่องน่าขบขัน นางมีสีหน้าเหยียดหยามและกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

“ข้าไม่ได้เรียกร้องให้พวกเจ้ายอมแพ้ แต่ให้พวกเจ้าจงใจยอมแพ้หลังพบศิษย์ตระกูลชิวในการประลองกลุ่มสร้างรากฐาน น้องชายของข้าแต่งงานกับฉือซูเยว่จนมีพวกเจ้าสองตัวประหลาดขึ้นมา เขาติดค้างการอบรมเลี้ยงดูจากตระกูลชิวมาหลายปี ต่อให้ยังไม่ตายก็ไม่มีสิทธิ์มาสอดปากเรื่องนี้”

ซืออีซินหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว

ฉือซูเยว่…