บทที่ 47: จะพูดเรื่องไร้สาระก็ได้

บทที่ 47: จะพูดเรื่องไร้สาระก็ได้

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน

ผ่านไปเนิ่นนาน ซือเยี่ยนเจากำลูกประคำบนข้อมือแน่นก่อนตอบ

“ไม่ใช่”

ตอนนี้ยังไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้

เขายังไม่เคยทำอะไรเพื่อเด็กคนนี้ อย่างน้อยก็ไม่ควรปล่อยให้นางมีบิดาที่กลายเป็นมาร

ตราบใดที่มารในใจของเขายังไม่ถูกกำจัด เขาก็ยังเสี่ยงกลายเป็นมารได้ทุกเมื่อ ถึงเวลานั้น ด้วยชื่อเสียงของประมุขมรรคากระบี่อิสระ เด็กหญิงตัวน้อยย่อมถูกลากให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ผู้คนพากันประณามและชี้หน้าด่าทอไปพร้อมกับเขา

แทนที่จะเป็นเช่นนั้น มิสู้ตัดความสัมพันธ์ให้ชัดเจนเสียยังดีกว่า

หากวันหนึ่งเขาสามารถกำจัดมารในใจได้อย่างสิ้นเชิงจริงๆ...

ซืออีซินฝืนยิ้มจนดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ “ใช่ ใช่แล้ว! ข้าก็ว่าอยู่ เด็กที่ทั้งพ่อและแม่ไม่ต้องการอย่างข้าจะเป็นบุตรของเต้าจวินได้อย่างไร? คนบนโลกมีใบหน้าคล้ายกันตั้งมากมาย เรื่องนี้พิสูจน์อะไรไม่ได้หรอก