บทที่ 42: บิดาที่หายตัวไป

บทที่ 42: บิดาที่หายตัวไป

ก่อนหน้านี้เด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้โดยไร้สาเหตุจนชวนให้คนกลุ้มใจ

คราวนี้ร้องไห้ได้ถูกเรื่องแล้วกลับหยุดไม่ได้ ทำให้ผู้คนยิ่งกลุ้มใจเข้าไปใหญ่

ภายในตำหนักใหญ่ ผู้ที่ใส่ใจอารมณ์ของซืออีซินมีเพียงฉือซวงไป๋กับเซียวอวี้เหิง

คนทั้งสามจากสำนักหัตถ์พิสดารได้รับไข่มุกมนุษย์เงือกแล้ว จึงล้วงอุปกรณ์เวทออกจากแหวนเก็บของและเริ่มหลอมโอสถตรงนั้น หลิงเซียวชี่แคะหูพลางจุ๊ปากกล่าวว่า

“ทำให้นางสลบไปเสียดีหรือไม่? หนวกหูเกินไปแล้ว”

เซียวอวี้เหิงเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องใดทำให้ศิษย์พี่หญิงใหญ่เสียใจถึงเพียงนี้ เขาเริ่มนึกเสียใจที่เมื่อครู่เสนอให้นางคิดถึงเรื่องที่กระทบอารมณ์ขึ้นมา

หากยังร้องไห้ต่อไปเช่นนี้ เด็กคนนี้คงร้องจนเป็นอะไรไปแน่

เขาสบตากับฉือซวงไป๋แวบหนึ่ง ก่อนส่งสัญญาณให้ฉือซวงไป๋เป็นคนลงมือทำให้ซืออีซินสลบ

มุมปากของฉือซวงไป๋กระตุกเล็กน้อย