บทที่ 41: มนุษย์เงือกร่ำไห้เป็นมุก

บทที่ 41: มนุษย์เงือกร่ำไห้เป็นมุก

เงาร่างสองสายบุกเข้ามาในตำหนักดุจสายลมกรรโชก

เซียวอวี้เหิงอุ้มซืออีซินขึ้นมา ส่วนฉือซวงไป๋ขวางอยู่เบื้องหน้าทั้งสอง

สายตาของทั้งคู่กวาดมองไปยัง “พี่ไป๋หลี่” พร้อมกัน แววตาเย็นเยียบและคมกริบ

ไป๋หลี่จิ่นเป็นผู้บำเพ็ญวิถีแพทย์ เมื่อถูกสถานการณ์กะทันหันทำให้ตกใจ เขาจึงถอยหลังพลางโบกมือซ้ำ ๆ

“สหายเต๋าทั้งสองเข้าใจผิดแล้ว ข้าน้อยคือไป๋หลี่จิ่นแห่งสำนักหัตถ์พิสดาร กำลังช่วยสหายเต๋าซือหยิบ... หยิบยาอยู่”

ฉือซวงไป๋เหลือบมองไข่มุกเม็ดเล็กที่เกลื่อนพื้น “หยิบยาอะไรถึงต้องทำให้ศิษย์พี่ร้องไห้หนักถึงเพียงนี้?”

เซียวอวี้เหิงพบว่าอาจารย์ก็อยู่ที่นี่ด้วย จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นก็กลับมามีท่าทีอ่อนโยนไร้ที่ติดังเดิม