บทที่ 31: บางทีพวกเขาอาจทอดทิ้งข้าไปแล้ว

บทที่ 31: บางทีพวกเขาอาจทอดทิ้งข้าไปแล้ว

ทันทีที่ซืออีซินได้ยินเช่นนั้น ขอบตาของนางก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง นางก้มหน้าพึมพำเสียงเบา “ข้าเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีครอบครัว”

อูอันจื้อสะดุ้ง รู้ว่าตนพูดพลั้งไปแล้ว

เขารีบคิดจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อแก้สถานการณ์ ทว่ายังไม่ทันเอ่ยปาก เงาร่างสามสายก็พุ่งเข้ามาหาเขา

เสิ่นซูหว่านพลิ้วกายมาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนแย่งเด็กหญิงที่เขาอุ้มอยู่ไป แล้วตวาดถามว่า “อยากตายนักหรือไร? ศิษย์พี่ของข้าเป็นอะไร? เหตุใดจึงร้องไห้!”

ซืออีซินซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของนาง ปลายจมูกแดงเรื่อ ขอบตาก็แดงก่ำเช่นกัน

ทันใดนั้น นางพลันรู้สึกว่าแผ่นหยกส่งสารสั่นสะเทือนเบา ๆ