บทที่ 17: แม้แต่มรรคาสวรรค์ก็ยังไม่ยอมให้เจ้าพูด

บทที่ 17: แม้แต่มรรคาสวรรค์ก็ยังไม่ยอมให้เจ้าพูด

ซืออีซินรีบจัดลูกกลมขนปุกปุยที่ห้อยอยู่บนมวยผมสองข้างให้เรียบร้อย

ลูบชายอาภรณ์ที่วิ่งจนยุ่งให้เรียบ จัดท่วงทีจนดูดีที่สุดแล้วจึงจับนิ้วของฉือซวงไป๋อีกครั้ง ก่อนเดินตามเขาเข้าสู่ตำหนักใหญ่

ตำหนักใหญ่ของสำนักกระบี่ว่านเซี่ยงค่อนข้างเรียบง่าย เพดานโค้งสูงตระหง่าน เหนือเพดานมีปราณกระบี่อันแหลมคมแผ่ปกคลุมอยู่ ราวกับมีกระบี่ไร้รูปร่างนับหมื่นนับพันแขวนอยู่เหนือศีรษะ

ทันทีที่ก้าวผ่านประตู ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารอันเคร่งขรึม

ทั้งสองเดินมาถึงใจกลางตำหนักใหญ่ ฉือซวงไป๋โค้งกายคารวะ “ผู้น้อยฉือซวงไป๋แห่งสำนักว่านเชวี่ย ขอคารวะเจ้าสำนักต้วนและประมุขมรรคากระบี่อิสระ”