เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 สามีกับแม่สามีมาแล้ว
ความคิดนี้พอผุดขึ้นมาก็เติบโตบ้าคลั่งเหมือนหญ้าป่า ไม่อาจกดข่มลงได้อีกต่อไป
เขาหยุดฝีเท้า แววตาฉายความเด็ดเดี่ยวแบบยอมเอาทุกอย่างแลกไปชั่วขณะ
“แม่เฒ่าเอ๋ย” เขาหันตัวไปพูดกับภรรยาแก่ว่า
“พรุ่งนี้เธอไปบ้านลุงสามของฉัน เอาไข่ที่แม่ไก่แก่ไม่กี่ตัวออกมาให้หมดแล้วต้มให้สุก แล้วทอดแป้งธัญพืชหยาบให้ฉันหนึ่งจิน”
ภรรยาแก่ของเขาตะลึงไป “พ่อของลูก จะไปทำอะไรหรือ”
“ฉันจะไปนครหลวง!” หลี่ต้าซานพูดทีละคำทีละประโยค เสียงไม่ดัง แต่แฝงด้วยพละกำลังที่ไม่อาจโต้แย้ง
“อะไรนะ? ไปนครหลวงหรือ” ภรรยาแก่ตกใจ “เธอบ้าไปแล้ว! ทางไกลขนาดนั้น เธอจะไปคนเดียวได้อย่างไร? อีกอย่าง จะไปหาคนไหนในนครหลวง? เราสองคนไม่รู้จักใครที่นั่นสักคน…”
“ฉันจะไปหาสามีของสหายหลิน กู้ฉางเกิง! สหายหลินต้องมาประสบเคราะห์นี้เพราะหมู่บ้านหลินสุ่ยของเรา ฉันจะทนดูอยู่เฉย ๆ ให้เธอเป็นอะไรไม่ได้!
ฉันเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ฉันต้องรับผิดชอบต่อเธอ รับผิดชอบต่อชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน!” หลี่ต้าซานกำหมัดแน่น “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าใต้หล้านี้จะไม่มีที่ให้พูดเหตุผล!”