เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 278 ฉันจะเก็บเธอที่งดงามที่สุดไว้จนถึงช่วงเวลางดงามที่สุดของเรา
ประโยคที่กู้ฉางเกิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น ราวกับฟ้าถล่มดินทลาย “เธอ… เธอไม่เอาฉันแล้วหรือ?” ทำให้หลินหว่านชิวชะงักงันอยู่กับที่อย่างจัง
เธอมองชายร่างสูงหนึ่งเมตรแปดสิบกว่าที่อยู่ตรงหน้า คนที่เมื่อครู่ยังดูราวกับคนหนุ่มไฟแรงที่ชี้นิ้วชี้ฟ้าแผ่นดินได้อย่างสง่างาม อยู่ ๆ กลับกลายเป็นสุนัขขนาดใหญ่ที่ถูกเจ้านายทิ้งอย่างไร้ความปรานี หน้าตาอ้อนว้อน ขอบตาคลอแดง ดวงตารูปกลีบดอกท้อที่เคยยิ้มอยู่เสมอคู่นั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความกลัวที่ฝังลึกจนมองทะลุถึงกระดูก
ความตื่นตระหนกและความทำอะไรไม่ถูกบนใบหน้าของเขาช่างจริงแท้และเปิดเผยจนไม่ปิดบัง ราวกับเด็กที่ทำผิดแล้วไม่รู้จะชดใช้อย่างไร ทำให้ความหงุดหงิดจาง ๆ ที่ผุดขึ้นเพราะแผนการถูกขัดนั้น ถูกแทนที่ในชั่วพริบตาด้วยความอ่อนโยนที่อธิบายไม่ถูก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกทั้งหงุดหงิดทั้งขำ
“ใครบอกเธอว่าฉันไม่เอาเธอแล้ว?” เธอได้สติกลับมาจากสีหน้าโศกสลดราวกับเห็นวันสิ้นโลกของเขา น้ำเสียงมีความจนใจที่เธอเองก็ไม่ทันรู้ตัวและความตามใจอยู่เล็ก ๆ “ในหัวเธอนี่เอาแต่วุ่นวายกับเรื่องไร้สาระอะไรทั้งวัน? อ่านนิยายฉยงเหยามากไปหรือเปล่า?”