กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 ย่าอยากกลับบ้าน
ตั้งแต่ย่าตื่นขึ้นมา ประโยคที่ว่า “อุ้มเหลนชาย” นั้น
ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในน้ำ
ระหว่างหลินหว่านชิวและกู้ฉางเกิงก็ก่อให้เกิดวงน้ำกระเพื่อมที่มองไม่เห็นแต่มีอยู่จริง
บรรยากาศเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นประหลาด ๆ พิกล
สามวันต่อมา ทั้งสองยังคงผลัดกันดูแลย่าอย่างเข้าใจกัน
คนหนึ่งเฝ้าช่วงหัวค่ำ อีกคนเฝ้าช่วงดึก
ส่วนกลางวันก็อยู่ในห้องคนไข้ด้วยกัน
เพียงแต่ในความเข้าใจกันนี้
กลับมีความกระอักกระอ่วนและการหลบเลี่ยงที่บอกไม่ถูกเพิ่มเข้ามาสักหน่อย