เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 ผมเรียน! ผมเรียนก็ได้ครับ!
“ฉันไม่เรียนหรอก!” พอได้ยินว่าจะถูกทิ้งไว้คนเดียว อู๋จื่อเหลียงก็เริ่มไม่พอใจอีกครั้ง กอดแขนแม่ของเขาแล้วเริ่มอ้อน
หลินหว่านชิวพูดกับอู๋จื่อเหลียงด้วยน้ำเสียงสงบเยือกเย็นอย่างยิ่ง “วางใจเถอะ วันนี้สองชั่วโมงนี้ ถ้าฉันสอนนายไม่ได้ แม่นายก็คงไม่ให้ฉันมาอีกแน่ แต่ฉันก็ยังเชื่อว่าสองชั่วโมงนี้นายเรียนได้แน่ นาย… ก็คงไม่อยากให้ครูที่มาจากชนบทอย่างฉันถูกไล่ออกไปอย่างหมดท่าอย่างนั้นใช่ไหม”
อู๋จื่อเหลียงอึ้งไปกับคำพูดนี้ของเธอ เขาแม้จะเอาแต่ใจ แต่สมองก็หมุนเร็ว เขาเหลือกตามองหลินหว่านชิวอย่างไม่มีมารยาท แต่ในดวงตาที่กลอกไปมานั้นกลับมีประกายเจ้าเล่ห์วาบขึ้นมา
เขารู้ทันทีถึงความนัยในคำพูดของหลินหว่านชิว และในเวลาเดียวกันก็พบ “วิธีดี ๆ” ที่จะรับมือกับเธอ