เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 28 เว้นแต่ฉันตาย
ซ่งเหวินจวินรู้สึกว่าขมับของตัวเองเต้นตุบ ๆ เจ็บแปลบ ราวกับมีเข็มเล่มเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนทิ่มแทงอยู่ข้างใน
เธอฟังไม่ชัดว่าพ่อลูกตระกูลเสิ่นกำลังพูดเรื่อง “อนาคตไกล” อะไรกัน และสัมผัสถึงบรรยากาศที่เอออวยรอบตัวไม่ได้ด้วย ในหูของเธอเหลืออยู่แต่ประโยคที่ชัดเจนและเย็นชาของลูกชายตัวเอง ที่ก้องกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ผมตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว”
“มหาวิทยาลัยจิงตู”
“เป็นอาจารย์”
ทุกตัวอักษรเหมือนค้อนหนัก ๆ ที่ฟาดลงบนกลางใจของเธออย่างแรง
มหาวิทยาลัยจิงตู!
สี่คำนั้นในตอนนี้ สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่แค่สถาบันการศึกษาที่มีชื่อเสียงอีกต่อไป มันกลายเป็นสัญลักษณ์ เป็นเครื่องหมายอย่างหนึ่ง ที่แสดงถึงยัยหนูบ้านนอกที่ชื่อหลินหว่านชิว แสดงถึงการแข็งขืนของลูกชายที่หลุดพ้นจากการควบคุม แสดงถึงอนาคตอันงดงามที่เธอวางแผนไว้อย่างพิถีพิถันกำลังพังทลายลงทีละน้อย