เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 เปิดไพ่
เมื่อกู้ฉางเกิงผลักประตูไม้บานหนักที่แกะสลักลวดลายออก ลมอุ่นที่ปนกลิ่นเนย เนื้อย่าง และกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ก็พัดปะทะเข้ามา
เขาเห็นแม่ของตัวเองที่กำลังยืนรออยู่ตรงโถงทางเข้าด้วยความกระวนกระวายในทันที ซ่งเหวินจวิน
วันนี้ซ่งเหวินจวินสวมชุดเดรสผ้าขนสัตว์สีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมาะสม ติดเข็มกลัดไข่มุกประณีตไว้ที่คอเสื้อ คลุมทับด้วยเสื้อโค้ทสีเบจที่ตัดเย็บอย่างดี ผมก็ดัดมาอย่างพิถีพิถัน เห็นได้ชัดว่าแต่งตัวเต็มที่มาเพื่องานวันนี้ แต่ในตอนนี้ ใบหน้าที่ดูแลรักษามาเป็นอย่างดีกลับเต็มไปด้วยความรำคาญใจและความกังวล พอเห็นร่างของกู้ฉางเกิง คิ้วของเธอก็ขมวดเป็นปมทันที แววตำหนิในดวงตาราวกับจะล้นออกมา
“ยังรู้จักมาด้วยหรือ!” ซ่งเหวินจวินลดเสียงลง รองเท้าหนังส้นกลางใต้เท้าส่งเสียง “ก๊อก ๆ ” พาเธอเดินเร็วเข้ามาหาเขา คว้าแขนเขาไว้ แรงจนแทบจะดึงเสื้อผ้าเขาให้ยับ “ดูสิตอนนี้กี่โมงแล้ว? ทั้งครอบครัวตระกูลเสิ่นเขามาถึงกันตั้งนานแล้ว รออยู่แค่เรา! เธอตั้งใจจะทำให้หน้าตาเก่า ๆ ของฉันไม่มีที่วางหรือไง?”