เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 คุยกัน
ช่วงบ่าย
ดวงอาทิตย์ลอยอยู่บนท้องฟ้าสีฟ้าใส มีเมฆบางๆ ไม่กี่ก้อนลอยเอื่อยๆ อยู่ไกลออกไป ดูเหมือนปุยฝ้ายที่ถูกฉีกกระจาย บ้างก็เบาบางลอยอยู่ตรงขอบฟ้า บ้างก็คล้ายปลาที่ว่ายน้ำอย่างเกียจคร้าน
แสงแดดยังไม่ทันทำให้ร่องรอยของฝนที่ตกไว้แห้งสนิท บนถนนจึงยังมีน้ำขังอยู่
“ไหนบอกว่ามีพายุไต้ฝุ่นไง?”
หยางจงหยิบไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะพูดต่อว่า “ทำไมแดดแรงขนาดนี้ล่ะ?”
เติ้งเหวินอันที่ยืนอยู่ข้างๆ พอได้ยินคำพูดนี้ก็แทบอยากเดินเข้าไปตบหัวเขาสักฉาด
พายุไต้ฝุ่นผ่านไปแล้ว แดดก็ต้องออกสิ
“ถ้านายตื่นเช้ากว่านี้สักหน่อย ก็จะได้เห็นพายุฝนแล้ว”
เติ้งเหวินอันมองหยางจงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะพูดต่อว่า “คนที่นอนจนเที่ยงทุกวันอย่างนายจะไปรู้อะไร ว่าตอนเช้าฉันต้องฝ่าฝนหนักแค่ไหนไปที่จุดคัดแยกพัสดุ”