กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บทส่งท้าย·จู่โจมสายฟ้าแลบ
ปลายสายฝั่งเหลียนเซิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างผ่อนคลาย “ก็ดีแล้วนี่ หนทางยังอีกยาวไกลไงล่ะ”
โจวซือรุ่ยบอก “ถ้างั้นเธอรีบกลับมาก่อนไหม เดี๋ยวจะเอาเบาะแสให้ดู”
เหลียนเซิ่งยังคงกังวลว่าความไร้ยางอายของฝ่ายตรงข้ามจะไม่มีขีดจำกัด จึงพูดว่า “ตอนนี้ยังปลีกตัวไม่ได้ ส่งคนมาเปลี่ยนเวรกับฉันก่อน”
โจวซือรุ่ยตอบ “คอร์เนลล์กับแฮร์รี่กำลังไปแล้ว”
เหลียนเซิ่งกับจ้าวจั๋วรัวเดินเอาขยะไปทิ้ง แล้วเดินวนอยู่แถวนั้นสองรอบเพื่อรอให้ทั้งสองคนมาผลัดเวร
จ้าวจั๋วรัวหรี่ตาต้านลมพลางพูดขึ้น “บังเอิญขนาดนี้เชียว?”
“ก็นั่นน่ะสิ” เหลียนเซิ่งว่า “แต่จะว่าบังเอิญก็ไม่เชิงหรอก ถึงยังไงพวกเราก็สืบกันมาตั้งหลายวันแล้ว จะใช่หรือไม่ใช่ก็ต้องมีผลลัพธ์ออกมาสักทาง ถ้าอีกฝ่ายมาที่นี่จริงก็ไม่มีทางซ่อนตัวได้ตลอดรอดฝั่งหรอก เพราะงั้นตอนนี้จะถูกหาเจอก็ไม่แปลกอะไร”
จ้าวจั๋วรัวบอก “ตอนนั้นพวกเราน่าจะคุยกับลูกชายของบาร์เรตต์ให้นานกว่านี้อีกหน่อย จะได้ฟังว่าเขาพลาดท่าได้ยังไง”
ในเมื่อเขากับแมกซ์เวลล์ตัดสินใจใช้แผนทุบหม้อจมเรือแล้ว ก่อนจะลงมือย่อมต้องตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดพลาด แต่สุดท้ายก็ยังล้มเหลวอยู่ดี