บุกโจมตี

บุกโจมตี

ทุกคนเทียบเวลาเสร็จก็ทยอยลงจากรถ แยกย้ายกันไปคนละทิศ อ้อมผ่านอาคารด้านหน้าเพื่อเริ่มลงมือปฏิบัติการ

ฟางเจี้ยนเฉินแนบชิดติดกำแพง ก้าวไปข้างหน้าอย่างระแวดระวังพลางเอ่ยถาม “นี่มันตึกอะไรกันแน่เนี่ย”

บนแผนที่ไม่ได้ระบุไว้

ตึกนี้สร้างเป็นทรงสี่เหลี่ยมสมมาตร ด้านนอกดูไม่มีอะไรพิเศษเลยแม้แต่น้อย ผนังรอบนอกโทนสีค่อนข้างสว่าง เรียบง่าย ดูไม่สะดุดตาเอาเสียเลยในย่านนี้ บนตัวอาคารก็ไม่มีป้ายชื่อบริษัทเด่น ๆ แขวนไว้ จัดอยู่ในประเภทที่ถ้าขับรถผ่านบนถนนก็คงมองข้ามไปได้สนิท

เหลียนเซิ่งบอก “ไม่รู้เหมือนกัน”

“ถ้าไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร ข้างในก็ระวังตัวลำบาก อย่างเช่นตรงไหนมีกล้องวงจรปิด เป็นกล้องแบบเรียลไทม์หรือเปล่า หรือตรงไหนอันตรายบ้าง” จ้าวจั๋วลั่วพูด “ที่สำคัญคือแผนที่มันหยาบเกินไป”

แผนที่ที่แมกซ์เวลล์ให้มานั้นหยาบมากจริง ๆ ข้อมูลที่อยากรู้แทบไม่มีเลย สิ่งเดียวที่พอดูออกก็คือความสูง 11 ชั้น บันไดที่ซับซ้อนวกวน กับห้องและทางเดินที่จัดเรียงเหมือนเกมไขปริศนา นอกนั้นก็ไม่ต่างจากระบบนำทางบนแผนที่ทั่วไปเลย

ไป่หมี่เฟยเตาบอก “แมกซ์เวลล์บอกว่า วันนี้โรงงานนี้หยุด คนเฝ้ากล้องวงจรปิดไม่อยู่”

“จะหลบกล้องหรือไม่หลบก็ไม่ค่อยสำคัญแล้วล่ะ พวกเราไม่ได้กะจะมาซ้ำรอบสองอยู่แล้ว ระบบรักษาความปลอดภัยกับระบบโจมตีสิที่ต้องระวังหน่อย” เหลียนเซิ่งเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่งแล้วบอก “แต่ดูจากการออกแบบแล้ว ฉันรู้สึกว่าข้างในกลับไม่น่าจะมีอันตรายสูงขนาดนั้นนะ”