ความหวัง

ความหวัง

เหลียนเซิ่งยกกล่องที่มุมห้องออก ลากโต๊ะยาวที่อยู่ข้างใต้ออกมา แต่โต๊ะตัวนั้นทำจากโลหะ มีน้ำหนักอยู่บ้าง เธอลองดึงดู มันก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย

จ้าวจั๋วลั่วเอนตัวครึ่งหนึ่งพิงโต๊ะเก่าตัวนั้นอยู่ ตาลืมๆ ปิดๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าง่วงหนักมาก

เหลียนเซิ่งหยุดมือ แล้วตะโกนใส่เขา “อย่าหลับตรงนี้สิโยวซิ่ว รีบมาช่วยกันหน่อย”

จ้าวจั๋วลั่วสะบัดหัวทีหนึ่ง ถึงจะหันตัวมา เขาเอามือข้างหนึ่งจับขอบโต๊ะไว้แล้วถาม “ยกไปไว้ไหน”

เหลียนเซิ่งบอก “ยกโต๊ะตัวนี้ไปไว้หลังประตู ส่วนกล่องยกไปบังไว้หน้าจอแสดงผล”

ในห้องเก็บของมีข้าวของรกเต็มไปหมด ที่ให้พวกเขายืนได้จริงๆ มีไม่มาก ทั้งคู่ต้องหมุนตัวอย่างยากลำบากในพื้นที่แคบๆ แล้วจึงวางเข้าที่

พอวางโต๊ะชิดประตูเรียบร้อย ทั้งสองคนก็หอบแฮ่กๆ กันทั้งคู่

แรงฮึดที่กลั้นไว้ก่อนหน้านี้สลายไปเพราะผ่านด่านมาได้สำเร็จ ตอนนี้จึงเหนื่อยล้าเป็นพิเศษ ร่างกายเหมือนเครื่องจักรที่ถูกใช้งานหนักเกินขีด

พวกเขาพยายามจัดของข้างในอีกหน่อย เพื่อความปลอดภัยก็ยกข้าวของมาบังหน้าจอไว้ หลังจากอำพรางแบบลวกๆ แล้ว ก็ไปนั่งอยู่สองข้างของประตูใหญ่ที่ถูกทิ้งร้าง พักกันครู่หนึ่ง