ปัดกวาด

ปัดกวาด

ทั้งหกคนเดินคอตกตามหลังหมอหลินมุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาล

ต่อให้อยู่ห่างกันพอสมควร ก็ยังสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

พอผลักประตูเข้าไป หมอหลินก็ถอดเสื้อตัวนอกแขวนไว้ด้านข้าง ก่อนจะลากเก้าอี้ออกมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงอย่างน่าเกรงขาม

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม พลางยกขาข้างหนึ่งขึ้นไขว่ห้างแล้วกระดิกเบา ๆ

ทุกคนรู้สึกว่า ถ้าตอนนี้เขาเอ่ยปากสั่งให้คุกเข่าลง พวกเขาคงแข้งขาอ่อนจนทรุดลงไปคุกเข่าจริง ๆ แน่

หมอหลินแค่นเสียงฮึ “ว่ามาสิ เก่งกันเหลือเกินนะ ก่อนมาครูฝึกที่โรงเรียนเตือนพวกนายไว้ว่ายังไง เพิ่งจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมได้ไม่กี่วัน ก็ทนไม่ไหวกันแล้วเหรอ”

เหลียนเซิ่งเพิ่งจะอ้าปาก ก็โดนอีกห้าคนพุ่งเข้ามาห้ามไว้พร้อมกัน

เฉิงเจ๋อบอก “ไม่ต้องลำบากท่านหรอก จริง ๆ นะ ให้รุ่นพี่หลู่พูดเถอะ”

หลู่หมิงหย่วนพยักหน้าตาม “ช่วยเคารพสถานะรุ่นพี่ของฉันหน่อยเถอะ ให้โอกาสฉันได้มีชีวิตรอดต่อไปบ้าง”