ปรึกษาหารือ

ปรึกษาหารือ

ตอนที่เหลียนเซิ่งเดินออกมาจากห้องฝึกซ้อม เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มแล้ว

แข่งไปเกือบสองชั่วโมง ก็เท่ากับว่าเธอต้องวิ่งอยู่ในเครื่องเซนเซอร์เกือบสองชั่วโมงเต็ม ยิ่งช่วงครึ่งหลังนี่เรียกว่าเอาชีวิตเข้าแลก วิ่งสุดแรงเกิด พอเดินออกมาจากเครื่อง ขาแข้งก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนต้องนั่งพักอยู่หน้าประตูไปอีกครึ่งชั่วโมง พร้อมกับรับสายตาชื่นชมเลื่อมใสจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาไปด้วย

พอดีกับที่คาบเรียนตอนค่ำเลิก ฝูงคนกลุ่มใหญ่พากันกรูออกมาจากตึกเรียน เบียดเสียดเดินหน้ากันอย่างคึกคักจอแจ

เหลียนเซิ่งแหงนหน้ามองโคมไฟถนนข้างบน เธอรู้สึกหิวมาก แถมยังรู้สึกโหวงเหวงในท้องพิกล

“ดูสิฉันเจอใคร! ซะมีของฉันนี่เอง!”

เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง

รูมเมทสองสามคนจำเงาร่างของเธอได้ ก็รีบพุ่งพรวดเข้ามาหา กอดคอหัวเราะร่ากันยกใหญ่

“เมื่อกี้ฉันดูเธอแข่งด้วยแหละ” รูมเมท C กดเสียงกระซิบกระซาบ “โคตรเก่งเลยให้ตายสิ อีกนิดเดียวเธอก็บินได้จริง ๆ แล้วเนี่ย!”

คนรอบข้างพากันหันมามอง พอจำได้ว่าเป็นเธอ ต่างก็ชะลอฝีเท้าลงแล้วเดินตามอยู่ข้าง ๆ